ආපසු හැරී බැලූවෙමි මම....



තරඟයට වැද....
ගිණි ගැණුනු බිම
ගිමන් බිඳකුදු
නොලද්දෙමි මම....



ඇඟිලි අතරින්
සෙමින් ගිලිහී..
බිමට වැටෙනා

බොහෝ දෑ මැද



නුඹත් මාගෙන්
මිදී ගොස් වග
මෙතක් වනතුරු 

නොදුටුවෙමි මම....

හෙටත් ආයෙත්
පායන්න සඳ....
මටත් බිඳුවක් 
සිනා අරගෙන....

මග වැටී බිම
මියෙන්නට යන
පුංචි කුමුද්ද
අහුලගමි මම....

පාඩමක් ඇත තව, පොත පතේ ලියන්නට බැරි වුන

  මකා හසරැල් තිර පට
  නැඟිනි වෛරය ඈ නෙත
  කරයි ඇය අභියෝග
  වසන්නට සත්‍යය.
  අදහන්නට බැරි ය...
  මේ මා දුටු ඇයම වග.

  බිනූ දහසක් නොවදන්
  නොතරම් ය මටසිලිටි නුඹ හට
  හදින් ගලනා ලෝදිය
  නොතරම් ය මටසිලිටි නුඹ හට
  තනමි වටහා ගන්නට
  රැඳුණු සත්‍යය ඒ තුල....
  ඇති බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන්
  කියවූ පොත් නොහැර එකක්
  මිනිසුන් බොහොමයක් නුඹ වන්
  දැක පුංචි පඳුරක්
  මහමග පසෙක ඇති
  මවා ගෙන මහ ගසක්
  සිතා අහුරාවි යැයි මඟ
  වනසනු සිතා එය
  හැපි හැපි හඬයි ඒ මත...

  පුංචිම කුහුඹුවා
  දැක එය
  සිනාසී පිළිගෙන
  යයි ඒ පඳුර මඟහැර
  උගෙ ගමන...

  එන්න එක දවසක්
  අපි යමු අතහැර දමා
  මේ සැම...

  එක් පාඩමක් ඇත තව
  ඉගෙනගන්නට...
  පොත පතේ ලියන්නට බැරි වුන.

  ඇල දොල ගහකොළ
  මදනළ
  විතරමයි දන්නේ එය...
 
  ඉගෙන ගන්නා තුරු එය
  සම්පූර්ණ නෑ ජීවිතය..






නුඹ ලඟ ඉමි...ඔහු පරදමි...


තාමත් තරුණ හිත යට
හිමින් ගොණු කර තියා
හසරැල්ලක පහස
නුඹ යයි.... පුතු අතින් එල්ලාගෙන
නෙතු අග කඳුළු පිස පිස.

දල්වාගෙන පහන
බලා ඉඳ ඇඳ ලඟ
ගොම්මන් කරුවල ගෙන
හැමදාම නුඹ යයි
නොහලා එකම කඳුලක්
මට පෙනෙන්නට..
  හැමදාම නුඹ ලඟ ගොළුයි මම
  කියා ගන්නට බැරිව
  තුන් මසකින්....
  තිස් වසරකට ගොණු කල
  මගේ කවි...

  හිස යට
  වැඩෙන මස් දලු
  තෙරපන විට නහර
  ගෙන දී වේදනා..
  නුඹ වුවණ පුතු මදහස
  නිවයි ඒ සැම සැනකින්

  සසර මඟ වල් වැද
  සිටි මට
  නුඹ දෙපල මිස
  කවුරුන්ද
  පෙන්වූයේ පහන් ටැඹ

  හැමදාම හවසට
  නුඹ ගිය පසු
  ඇවිදින් ඇඳ ලඟට
  ඔහු මට කතා කරයි
  යන්න...
  දුක් ගිණි නැති ලොවකට

  කෙසේ නම් යන්නද..
  දුක් ගිණි නැති ලොවකට
  දී ගින්දර
  හෙට උදේ ඇඳ ලඟට එන
  නුඹ දෙපලට...

  නැත හඬන්නට කාරණ
  හෙටත් ඉමි මම ඇඳ ලඟ
  බලාගෙන නුඹ එනතුරු
  පරදවා ඔහු...

පුතු.......


අහස උසට
නැගුන පැතුම්
එකින් එකට
බිඳෙන කලට
දින දින
දෙපසට යන අප
එකට තබා
බඳින රැහැන

වෙසඟන....

 
මතකය අතර සිරවී....
  එබෙයි යළි යළි - පතුලටම සිත....

  පොලවේ ගසා - පොඩිකර
  කුනු ගොඩට - විසිකර
  තැබූවෙමි ගිණි කූරක්
  නිම කරන්නට - මේ කරුමය...
 
  අනේ ආයෙත් ඇවිදින්...
  මගේ යහනට - නිදන බිරිඳට නොපෙනී
  අත ගායි හිස....
 
  එක දවසක වෙනසකට
  අතිනුත් මුදල් දී
  සින්නක්කරම
  ගත් හැටි
  මම මේ දවන මතකය....

සමුගැන්ම.....










සාර සියක් ගව් දුර අහස දිදුලන
නීල තරු එළිය නුඹ සිතට කොඳුරන
දෑල දෙකෙලවර හිස් අහස එක් කළ
ඈත මිරිඟුවද ප්‍රේමය දළුලන

බාල වදන් විස කටු ඇනී වණ වුන
පාළු සිත රිදෙන තැන් සොයා සනසන
වාරු දී සිතට ජීවිතය පවසන
නීල නෙත් හඬන රැයකටද ඇරයුම

පාළු මකන්නට ඉඩ තබා ඇඳුරට
ඈත හිරු ගිලෙන විට ගාලු මුවදොර
හීන පැතුම් පුරවා හදේ ඉකිලන
ප්‍රේමය කිමද ඵල හිත යටම ගොලුවුන

හාදු තබා පැතුමක ඉරුණු කෙලවර
දෑස පිරුණු කඳුළු බිංදු සඟවාන
යළිදු හමුනොවන වග හොඳින් දැන දැන
කෙලෙස සමුගමිද සිත තබා නුඹ ළඟ

පුවත් කියන්නී....












ගලවා තනපට
හිමිහිට....
රහසෙම
නොදැනී බිරිඳට....
සුව දුන් සොඳුරිය...

ලොව දහසක් තතු
කියවන
කඩිසර.....
නුඹෙ වදනක්වත් නොඇසුන
රඟ මට...

කෝ නුඹ අද...
විමසයි නෙත...
රහසකි තවමත්
සඟවන බිරිඳට එය.....

වෙනදා රස රෑ පුවත්
අපුල වූ රඟ...